Ik ben weer in Nederland. De rugzak is opgeborgen, de was weer schoon en de Belastingdienst dringt erop aan dat ik toch echt snel mijn belastingaangifte invul. Welkom terug…

De “omgekeerde cultuurschock” is minder groot dan ik had gevreesd. Ik geniet van de frisse lucht, van de aardappelen en bruine boterhammen en van het bijkletsen met familie en vrienden. Toch is het contrast bizar groot: woensdagochtend perste ik me nog in een rammelende taxi met gebarsten voorruit, 24 uur later wandelde ik verdwaasd over een glanzend en glimmend London Heathrow. Het ene moment loop ik over de markt op zoek naar rijst en gedroogde vis, een paar dagen later tel ik bij de Albert Heijn (niet eens de XL) 74 verschillende soorten chips, waarbij ik de nootjes niet eens heb meegerekend. Terwijl ik net gewend ben aan een open riool met bijbehorende luchtjes, komt er op de Nederlandse tv een reclame voor luchtverfrissers met bewegingssensor voorbij. Het vliegt me soms aan, maar over het algemeen bevalt het leven in Nederland me al aardig.

Toch viel het afscheid van Salone me zwaar. De laatste weken heb ik behoorlijk hard gewerkt om “mijn” zaak zo goed mogelijk voor te bereiden, zodat advocaat Simeon die zonder al te veel inspanningen aan de rechter kan voorleggen. Dus nog maar eens naar Magburaka om getuigenverklaringen af te nemen, medische informatie los te peuteren en verdere gegevens te verzamelen, om die vervolgens in Freetown te verwerken. Het was een race tegen de klok, maar het is gelukt. Op de vrijdagavond vóór mijn vertrek zette ik mijn computer om acht uur ’s avonds uit, heb ik het dossier overgedragen en heb ik afscheid genomen van mijn collega’s. Heerlijk om het gevoel te hebben dat ik daadwerkelijk iets heb kunnen bijdragen aan het werk van een organisatie die goed werk doet. De laatste dagen voor mijn vertrek heb ik met vrienden op het strand doorgebracht, en vervolgens was het tijd om in te pakken. Met pijn in mijn hart, maar het was mooi geweest. Letterlijk en figuurlijk. Ik heb in Sierra Leone geweldige momenten meegemaakt en heb fantastische mensen ontmoet, maar tegelijkertijd viel het leven daar me lang niet altijd mee. Met name in Freetown vond ik het leven hard, de armoede soms schrijnend en het altijd alert moeten zijn brak me bij tijd en wijle op. Bovendien zouden mijn broeken écht van mijn billen zakken als ik nog langer zou blijven, waren de Lariamtabletten op en moest ik hoognodig naar de kapper, en dus heb ik mijn spullen met de nodige moeite in mijn rugzak gepropt, heb ik met tranen in mijn ogen afscheid genomen van mijn Afrikaanse vrienden en ben ik terug gereisd naar Europa. Naar huis. Hoewel ik ook nu weer heb gemerkt dat ik me eigenlijk overal ter wereld thuis kan voelen.

Een aantal van jullie heb ik al gesproken, velen zal ik snel zien. Ik neem dan ook nu in geschreven vorm afscheid van jullie. Nogmaals dank voor al jullie lieve berichten in het afgelopen half jaar. Het maakte me blijer op momenten dat ik het toch al prima naar mijn zin had, het hield me op de been wanneer ik het even moeilijk had.

Afrika zit onder mijn huid. Ik kan er uren over denken, kan er minstens zo lang over praten. Veel dingen zijn zó anders dan we hier in Nederland gewend zijn, dat plaatjes soms meer zeggen dan heel veel woorden. Daarom als afsluiting van mijn rubriek “Heel gewoon in Sweet Salone” een beeldverslag Sierra Leone vs. Nederland.

Nintendo-generatie?

Vinexwijk

Boerderij

Kapsalon

Albert Heijn

Verhuisservice

Gras maaien

Autokerkhof

Rechtbank

Reddingsbrigade

Spitsuur

Staan in het openbaar vervoer

Met dank aan mijn vader en mijn Salone-vrienden Simone Arnold, Amanda Blount, Francine Truscott en Leigh Webber, die me hebben geholpen het nodige beeldmateriaal te verzamelen. Deze en nog andere foto’s vind je ook op http://fotos.jojannekeinafrika.nl/#5.4